Sztuka przetrwania - Anka Wandzel

Gupi kwiat, czyli jak się zaczęło i jak się skończyło, czyli wspaniała "Sztuka przetrwania" Anki Wandzel making of: kiedy tylko przeczytałem pierwszą wersję książki, było dla mnie jasne, że tu się nie ma co bawić w jakieś fikumiku, drobiazgi, ażury, subtelności: jest w tej książce (o roślinach, o sztuce, o współistnieniu, o radzeniu sobie, o tylu innych sprawach) energia, wybuchowa wręcz, jest w niej chwackość, jest odwaga i jakaś nieustępliwość. Wiecie, taka jak w kwiatku, który wyrasta z milimetrowej szczeliny pomiędzy chodnikowymi płytami.

No więc zależało mi na eksplozji, pierwsza wersja poszła w stronę roślinnego wybuchu właśnie, nagryzmoliłem zielone kształty (potem próbowałem je poprawić i wygładzić, ale było tylko gorzej, więc wróciłem do pierwotnej wersji), wyszło to takie shrigleyowate (są tu jacyś fani Davida Shrigleya?) i chociaż minimalizm tego typu wymaga materiałowych nakładów (bo jak się to wydrukuje na jakimś zwyczajnym papierze, to zieje biedą, sporo wydawców popełnia ten błąd, a minimalizm jest bezlitosny, bo obnaża wszystkie oszczędności, minimalizm to zabawa dla zasobnych).

No ale Autorka bardzo chciała zobaczyć inne możliwości, a my w Wydawnictwo Karakter zawsze frontem do autora, i to żadna ściema, bo prostu wydaje mi się, że jeśli ktoś poświęca miesiące czy lata własnego życia na stworzenie czegoś, to trzeba podejść do tego poważnie i z czułością i z szacunekiem, a nie narzucać własne widzimisię. Zacząłem więc szukać wybuchowych kwiatów, i trafiłem w sumie dość szybko (bo po dwóch dniach norania) na taką oto rycinę, kwiat jak bomba, jak nos klauna, kwiat, który się nie poddaje i domaga swego.